“Dit bedrijf heeft mijn leven veranderd”

31 januari 2019
“Dit bedrijf heeft mijn leven veranderd”

Ron Mauer, student Journalistiek aan de Windesheim in Zwolle, liep een dag mee met het team Emmen Zuid.

Maandagochtend, iets voor achten. Het is nog donker als ik een bedrijventerrein in Emmen op fiets. Ik moet bij het grote grijze gebouw zijn, met daarin een tiental garagedeuren, elk geflankeerd door een deur met klink. “Moi Tony!”, roept de man in een van de deurposten me toe. Door het licht van binnen is alleen zijn silhouet te zien. Als ik dichterbij kom, zie ik dat een man met een bril nog een hijs van zijn sigaret neemt, terwijl ik mijn fiets op slot zet, tegenover de openstaande deur. Het is Frank, Buurtsupportcoördinator van wijkteam Emmen Zuid. Terwijl ik hem de hand schud, begint Frank te lachen. “O wacht, jij bent die journalist! Ik dacht dat je een taakstraffer was man!”

Buurtsupport Emmen ondersteunt de gemeente, UWV-werkbedrijven en maatschappelijke organisaties bij het activeren van hun cliënten. Daarmee biedt het bedrijf een dagbesteding voor mensen met zeer verschillende achtergronden. Mensen met een uitkering of psychische problemen, laaggeletterden, verslaafden, statushouders, taakstraffers; al deze mensen kunnen in principe aan de slag bij een van de Buurtsupportteams. De werkzaamheden die worden verricht, zijn minstens zo gevarieerd. Zo kunnen mensen aan de slag met houtbewerking, werken in een productielijn, maar ook aan het werk in een van de wijkteams waarin ondersteuning wordt geboden bij uiteenlopende klussen, zoals verhuizingen, en bos- en tuinonderhoud.

“Zet je fiets maar in de garage, daar staat hij droog. Ik wacht nog even die taakstraffer op, pak anders alvast een kop koffie boven!”, roept Frank. In het midden van de kantine staat een grote tafel, met hier omheen zo’n twintig stoelen. Even later komt Frank binnen en schenkt zichzelf een kop koffie in, waarna hij aan de grote kantinetafel gaat zitten. De taakstraffer is niet komen opdagen. “Nou, die komt niet meer. Dit gebeurt veel vaker hoor. Die jongens geven aan dat ze hun taakstraf willen uitvoeren waar je dan afspraken over maakt. Maar vaak willen ze net zo lief een paar maanden zitten! Vanmiddag komt er weer eentje op intake, ik ben benieuwd.” Langzaam komt het personeel de kantine binnendruppelen. Eén voor één lopen ze eerst langs de koffieautomaat om de maandagochtend met cafeïne wat extra kracht bij te zetten.

In totaal heeft Frank de beschikking over twintig arbeidskrachten voor zijn team. Die komen niet allemaal dagelijks opdagen, maar toch is er altijd wel wat bezetting. De mensen die in het team werken, verschillen in leeftijd, geslacht en achtergrond. Deze ochtend werkt er een alleenstaande moeder, een Somalische man met acht kinderen die de Nederlandse taal moeilijk oppakt, twee jonge jongens uit het speciaal onderwijs en een paar mannen die bij Buurtsupport werken voor hun uitkering. En die verschillende mensen vragen om een goede planning. “Je moet goed doorhebben wie wel en niet met elkaar overweg kunnen, anders slaat zo de vlam in de pan.”, vertelt Frank. Hij is zelf ooit begonnen in eenzelfde team, en kan daardoor goed de dynamiek in de groep aanvoelen. “Ik laat iedereen altijd eerst een dag meelopen. Meestal zie ik dan wel of iemand goed in het team past. Na die dag maak ik dit dan ook meteen bespreekbaar: het werkt wel of het werkt niet. Meestal komt dat wel goed hoor, als je maar een beetje humor hebt!”

Binnen Buurtsupport kunnen werknemers werkervaring opdoen, waarmee ze werken aan hun arbeidsritme en stapje voor stapje ook verantwoordelijkheid leren nemen. Op die manier hoopt het bedrijf mensen te laten doorgroeien naar de reguliere arbeidsmarkt, al is het maar gedeeltelijk. In april van dit jaar leefde 5,7% van de mensen in Emmen van een WW-uitkering. Juist voor deze mensen kan Buurtsupport een goede dagbesteding bieden met behoud van een uitkering. Door in het arbeidsritme te blijven, is de stap naar de reguliere arbeidsmarkt daarmee ook een stuk kleiner.

Een verrassende verhuizing
Die ochtend staat er voor Buurtsupport Zuid een verhuizing op de planning: een appartement op vierhoog in de wijk Emmermeer. Het team wordt bijgestaan door twee dames van Wereldhuuske, een kringloopwinkel met de beschikking over een verhuiswagen. Eenmaal bij de woning blijkt het maar goed dat de verhuiswagen erbij is. De te verhuizen familie heeft de volledige inboedel in vuilniszakken en dozen opgeruimd. Het is de bedoeling dat ook deze spullen meegaan naar de nieuwe woning, tot verbazing van Frank. “Ik zou alleen wat groot spul meenemen, dus voor 10:00 uur weer terug zijn in het pand. Nou, hier ga ik nog wel even met ze over babbelen.” Maar deze tegenslag mag de pret niet drukken. Vakkundig vormt Franks team een ketting door het trappenhuis en binnen mum van tijd is hierdoor het merendeel van de inboedel in de verhuiswagen geladen. Ook de kasten werden voorzichtig naar beneden gebracht en in de verhuiswagen getild. Anderhalf uur later kijkt Frank tevreden naar de volle verhuiswagen. “Zo, nu eerst even een peukje en een kop koffie.”

Ron Mauer 3

Die kop koffie wordt gehaald in dezelfde wijk, bij Johan van Buurtsupport Noord. “Johan is dé rauwdouwer van Buurtsupport.”, vertelt Frank. Eenmaal bij het pand aangekomen, blijkt hier geen woord aan gelogen: met zijn brede schouders, flinke snor, en tatoeages op zijn armen, zet Johan de pot koffie op tafel. Dit gebeurt met een dreun die menig koffiepot zou doen sneuvelen. De koffie heeft Johan zelf gezet, wat een bijzonder contrast oplevert: terwijl Buurtsupport Zuid die ochtend heeft gesjouwd met kasten, zet “dé rauwdouwer” bij Buurtsupport Noord een kopje koffie voor ons. Een grote vent, maar een klein hartje, zo blijkt te meer wanneer er nóg een wijkteam komt aanrijden. Meteen haast hij zich naar het koffieapparaat, om ook hen van een bakkie te voorzien.

Na de koffie is het tijd om de verhuiswagen naar de nieuwe woning te rijden. Onderweg geeft Frank aan hoeveel voldoening hij uit zijn werk haalt. “Ik ben ooit met mijn vrouw begonnen bij Buurtsupport, om te werken voor onze uitkeringen. Uiteindelijk heb ik hier een behoorlijke groei kunnen doormaken: zo heb ik een bhv-cursus kunnen doen, maar ook een cursus voor sociaalpedagogisch werk. In dat opzicht heeft het bedrijf dan ook echt mijn leven veranderd.” Mede door die inzet is Frank doorgegroeid naar de vaste functie van coördinator. En nog altijd gaat hij met veel plezier naar zijn werk. “Geen dag is hetzelfde, en met een leuk team en wat humor vliegen de dagen voorbij."

Bij de nieuwe woning aangekomen, wordt de inboedel weer uitgeladen. Ook nu blijkt het team net als eerder die dag goed op elkaar ingespeeld, want weer wordt er een ketting gemaakt. Zo is de verhuiswagen in no time leeg. Qua coördinatie lijkt Frank het goed op orde te hebben. “Ik zei toch, voor 12:00 uur is die wagen leeg!”

Een te vullen vijver
“Er moet nog een vijvertje worden dichtgegooid, in Bargeres.”, oppert Frank. “Als jullie dat met z’n drieën nou eens even gaan doen? Ik zal even een bonnetje voor grond uitschrijven, dan kunnen jullie meteen langs de grondbank.” Nadat het bonnetje is uitgeschreven, stappen de drie in de Buurtsupport-bus met aanhanger. In de aanhanger past een paar kuub zand; dat moet meer dan voldoende zijn voor het kleine vijvertje.

Frank heeft ooit een soort abonnementssysteem bedacht, voor binnen Buurtsupport. Ouderen konden op die manier voor een vast bedrag per jaar hun tuintje laten onderhouden. Na de lancering groeide het aantal mensen met een abonnement in een rap tempo uit. Op het hoogtepunt werden er maar liefst 82 tuintjes eens in de vier à vijf weken door Buurtsupport bijgehouden. Helaas was dit systeem niet langer houdbaar voor het bedrijf, wat voor sommige ouderen moeilijk te verkroppen was. Toch gaat Buurtsupport nog altijd op aanvraag langs voor tuinonderhoud. Vooral ouderen vinden het namelijk geweldig als er mensen langskomen, zo vertelt Siem, een van de mensen uit Franks team. “Die ouderen vinden het hartstikke leuk als er nog eens iemand op de koffie komt. En zo wordt hun tuin ook onderhouden. Zelf kunnen ze dit vaak niet meer, en als wij niet langskomen, dan kunnen die mensen net zo goed in een flatje gaan wonen: alleen dan hebben ze geen last van die tuin.”

Nadat de grond is opgehaald, rijden de drie mannen naar de wijk Bargeres. Het hekje in de achtertuin blijkt al open te staan. De aanhanger wordt achter de tuin gepositioneerd, op zo’n manier dat twee meegebrachte kruiwagens een voor een worden volgeschept met grond. Afwisselend lopen twee mannen, door het openstaande hekje, af en aan naar de vijver. Binnen een tijdbestek van nog geen tien minuten is het gat gedicht. Ze stappen de bus weer in, om terug te gaan naar de thuisbasis van Buurtsupport Zuid.

En dan zit de dag er alweer op. De aanhanger wordt terug de garage ingereden, waarna de garagedeur weer naar beneden schuift. Frank rookt nog rustig een sigaretje. Hij moet nog wachten op de taakstraffer, maar heeft er duidelijk een hard hoofd in, nadat de taakstraffer van vanochtend al niet kwam opdagen. “Vergis je niet hoor, je hebt er ook echt goeie jongens tussen zitten. Na hun straf hebben ze zelfs weleens gevraagd of ze bij mij in het team terug konden komen. Zo blijven ze een beetje uit dat wereldje hè.” Of dat voor de taakstraffer van vandaag zal gelden, is moeilijk in te schatten. Achteraf laat Frank weten dat de jongen niet bepaald gemotiveerd overkwam, nadat hij twintig minuten te laat kwam opdagen. Maar goed: deze taakstraffer kwam in ieder geval wél opdagen.

Ron Mauer 1

Terug